عرفه لفعل و لو فعل لظلّت له الأعناق خاضعة و لخفّت البلوى فيه على الملائكة و لكنّ اللّه سبحانه يبتلي خلقه ببعض ما يجهلون أصله تمييزا بالاختبار لهم و نفيا للاستكبار عنهم و إبعادا للخيلاء منهم . فاعتبروا بما كان من فعل اللّه بإبليس إذ أحبط عمله الطّويل و جهده الجهيد و كان قد عبد اللّه ستّة آلاف سنة لا يدرى أ من سني الدّنيا أم من سني الآخرة عن كبر ساعة واحدة فمن ذا بعد إبليس يسلم على اللّه به مثل معصيته كلّا ما كان اللّه سبحانه ليدخل الجنّة بشرا بأمر أخرج به منها ملكا إنّ حكمه في أهل السّماء و أهل الأرض لواحد و ما بين اللّه و بين أحد من خلقه هوادة في إباحة حمى حرّمه على العالمين . ( 2 ) » ترجمه ستايش خداوندى را سزاست كه لباس عزّت و بزرگى پوشيد ، و آن دو را براى خود انتخاب و از ديگر پديده‌ها باز داشت . آن دو را مرز ميان خود و ديگران قرار داد و آن دو را براى بزرگى و عظمت خويش برگزيد و لعنت كرد آن‌كس را كه در آرزوى عزّت و بزرگى با خدا به ستيزه برخيزد ، ازاين‌رو فرشتگان مقرّب خود را آزمود و فروتنان را از گردنكشان جدا فرمود . با آن‌كه از آن‌چه در دل‌هاست و از اسرار نهان آگاه است ، به فرشتگان فرمود . « من بشرى را از گل و خاك مىآفرينم ، آنگاه كه آفرينش او به اتمام رسيد ، و روح در او دميدم ، براى او سجده كنيد ، فرشتگان همه سجده كردند مگر ابليس » كه حسادت او را فرا گرفت .